66un

อย่างที่เคยได้บอกไปว่าร้านอาหารไทยที่ทำ part-time อยู่เค้าต้องการคน พอดีมีน้องแนะนำเพื่อนมาคนนึง ไอ้เราก็นายหน้าซะเลย นัดน้องเค้าไปดูตัวที่ร้าน เพื่อให้เจ้าของเค้าดูตัวพูดคุย

พอไปถึง เจ้าของร้านไม่อยู่แต่ (แป่ว…) ก็เลยให้พี่ที่ร้านโทรไปบอก เค้าก็เลยบอกว่า ให้น้องเค้ามาลองงานวันพรุ่งนี้ตอนกลางวัน น้องเค้าก็ ok

จบไปนึงเรื่อง

อีกเรื่องดันเกิดขึ้นกระทันหัน เพราะว่าจริง ๆ แล้วเจ้าของร้านต้องเข้ามาทำงานวันนี้แต่เค้าติดธุระ เค้าเลยโทรกลับมาถามอีกรอบว่า วันนี้ผมว่างไหม ? (ตามตารางงาน ผมทำตอนเย็นอย่างเดียววันนี้ แล้วต่อด้วยงานที่โรงแรม) ก็เลยตอบเค้าไปว่า

“ว่างครับ”

… แย่แหล่ะ … -x-

“งั้นวันนี้ก็ทำยันเช้าเลยดิ” … ผมคิด

เมื่อสัปดาห์ก่อนไปหย่อน CV ที่ร้านพิซซ่า แล้วเค้าก็เรียกไปสัมภาษณ์โดยมี Candidate ถึง 5 คน จบการสัมภาษณ์วันนั้น บอกตรง ๆ ว่าตัดใจเต็มเหนี่ยวแล้ว เพราะว่า มี Candidate ส่วนใหญ่นั้นเป็น native speaker ทั้งนั้น - -” มี ผมกับน้าชาวบราซิล 2 คน ที่พูดอังกฤษแบบ งู ๆ ปลา ๆ

แต่เมื่อวานนี้ ก่อนที่จะเดินไปที่ร้านอาหารไทย ได้รับโทรศัพท์เสียงสวรรค์ บอกว่าให้มาทดลองงานวันนี้

…เหอ เหอ… ไม่นึกไม่ฝันแฮะ

เอาฟระ…ยังไง พรุ่งนี้ทำเต็มที่

ผมคิดแบบนั้น

.

.

.

เผอิ๊ญเผอิญ ร้านอาหารในเครือที่ทำแบบไม่ประจำ 2 ร้าน เกิดปัญหาขาดพนักงาน ก็เลยได้รับงานชั่วคราวมาทำ 1 วันเต็ม ๆ บ่ายทีนึง เย็นทีนึง วิ่งกันมันส์เลย -”-

เริ่มตั้งแต่ตอนเช้า ไปถึงร้านประมาณ 11 โมงครึ่ง ก็ทำความสะอาดร้านทั่วไป เปิดร้านได้ไม่ถึง 10 นาทีเลย ลูกค้าเจ้าแรกก็มาแล้ว ดีที่เค้ารอเพื่อน เราเองก็ยังกวาดพื้นอยู่ เลยเอาเมนูไปให้ก่อน แล้วบอกเค้าว่าพร้อมเมื่อไหร่ก็เรียกสั่งได้เลยนะ เค้าบอกว่า เค้าขอเราเพื่อนก่อน

หลังจากทำความสะอาดเสร็จ เวลาเหลือ ก็เลยไปคุยกับแขกเจ้าแรกซะหน่อยเพราะเป็น ญ ติ๊ส  ๆ น่ารัก (๕๕) ซักพักเพื่อนเค้ามาก็เริ่มสั่งอาหาร แล้วก็ลงเอาออเดอร์ไปให้ที่ครัวตามปกติ

เรื่องของเรื่องมันไม่ได้เกิดตอนนี้ แต่มันเกิดในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา… แขกเริ่มเข้ามา มากขึ้นเรื่อย ๆ ถี่ขึ้นเรื่อย ๆ จนบริการไม่ทัน เจ้าของที่ช่วยอยู่ในครัวถึงกับต้องขึ้นมาช่วยรับออเดอร์อยู่ 2 - 3 รอบ

(หมายเหตุ : เด็กเสริฟ์จะรู้สึกดีมาก ๆ ที่แขกทยอยกันมาทีละโต๊ะ แต่ถ้ามาพร้อมกันทีเดียวพร้อม ๆ กันหลายโต๊ะล่ะก็ มันก็เหมือนกับ ยืนอยุ่หน้าคลื่นยักษ์สูง 3 เมตร -”-)

ช่วงเช้าวันนี้ก็ได้บริการแขกที่ดีมาก ๆ จนกระทั่งถึงแขกที่แย่มาก ๆ เช่นกัน

ขออธิบายแขกที่แย่มาก ๆ วันนี้ก่อน
- เรื่องมาก (ไม่เอานู้น เปลี่ยนนี้ เค้ามีรายการอาหารตามนี้ ก็จะเอาแบบนี้)
- เอานู้น เอานี่ (ต้องเดินไปเดินมาหลายรอบ บอกขอทีเดียวเลยได้ไหม ??)
- กินอย่างเลอะ (น้ำจิ้มเอย ข้าวเอย ผักเผิก กระจัดกระจายเต็มโต๊ะ -”- ) เรียกได้ว่า กินแบบน่าเกลียดเลยทีเดียว
- ตอนเรียกเก็บเงิน พยายามจะหาเรื่อง มาหาว่าคิดเงินผิด เลยเรียกเจ้าของร้านมาคุยซะเลย
- ไม่มีทิปซักกะเพน (แม่ง…สุด ๆ จริง ๆ)

แล้วแขกที่ดีมาก ๆ วันนี้ (ตั้งแต่เสริฟ์มาโต๊ะนี่เป็นแขกที่ดีจริง ๆ นะ)
- สั่งอาหารไม่ขอเมนู ไม่ต้องใช้เวลาคิดเลย (น่าจะเป็นแขกประจำ)
- ไม่ใช่จาน Starter เก็บให้เรียบร้อยเลยเชียว สะอาดซะ
- กินเรียบ ไม่มีเศษอาหารซักชิ้นบนโต๊ะ เรียกได้ว่า ไม่ต้องมาเช็ดโต๊ะเลยซะแอะ โต๊ะเหมือนใหม่มาก ๆ
- เก็บจานให้ (คือแบบวางกองให้เลย เดินมาปุ๊บหยิบทั้งกอง ก็เคลียร์จานเสร็จเลย)
- ให้ทิป (กินซะดีแบบนี้ ไม่ต้องให้ทิปก็ได้นะ ถ้าลดราคาให้ ลดไปแล้วเนี่ย)

ก่อนกลับก็ถึงเวลาเปลี่ยนกะ ก็ทำบิลแล้วก็หารทิปกะบ่ายกัน สรุปว่าได้ทิปประมาณ 10% ของราคาอาหาร ก็ถือว่า การบริการของเรายังอยู่ในมาตราฐาน

เสร็จงานกะบ่าย รีบปั่นจักรยานไปอีกร้านเพื่อทำกะเย็น…

ร้านกะเย็นนี้อยู่ใน Pub ก็จะไม่ค่อยยุ่งมากเหมือนตอนเช้า แขกก็จะเข้ามาเรื่อย ๆ เปิด 5 โมงแต่ส่วนใหญ่แขกก็จะเริ่มเข้าประมาณ ทุ่มกว่า ๆ สองทุ่ม

แต่…วันนี้ ไม่ใช่ -”-

หกโมงเจ้าแรกก็เริ่มมาแล้ว แล้วก็ถยอยกันมาเรื่อย ๆ ๆ จนถึงเจ้าสุดท้าย นั่งกินจนต้องไปเก็บโต๊ะไล่เลยทีเดียว -”-

เรียกได้ว่า วันนี้ทำร้านอาหารไทยแบบไม่หยุดเลยทีเดียว

Full time thai restaurant ไปนึงวัน…

Hi Everybody,

This week is very busy. I’ve got to do ton of things. As I wrote in last entry, I had an interview at West Sussex on Tuesday. And The rest of them I helped an acquaintance. She is a head chef at Sukhothai restaurant (the restaurant that I’m working as a part-time). She is setting up new restaurant, Mae Wan Thai Kitchen, at The Albion Pub.

Actually, This restaurant has been opened for few weeks but there is not famous. So It has also few customers each days ~~”. Things I have done for this restaurant were buying cell phone for getting customer’s orders, printing (designed logo by ekn8) the menu and flying.

Yesterday was a first time that we advertised through flyer. And today, there was a first customer calling us to order the take away menu. It means that there are more people know us. It begins famous, I hope.

Anyway if you are in Hove or Brighton and interested to try Thai food, pop in to The Albion pub, come to see us. We welcome to see you.

วันนี้เป็นวันทีต้องไปทำงานกะกลางคืน จริง ๆ แล้วไม่อยากจะทำงานกะกลางคืนซักเท่าไหร่ เพราะว่าลูกค้าเยอะกว่ามาก ๆ และจะเหนื่อยกว่ากะกลางวันเป็น สองเท่า แต่ก็ได้ทิปดีกว่า 2 เท่า เช่นกัน (สรุปง่าย ๆ คือ งกนั่นเอง - -”)

เนื่องจากว่า ตำแหน่งที่ทำคือ คนชนชั้นกลาง (ใครที่ไม่เข้าใจ คงย้อนกลับไปอ่านตอนนี้) แต่กะกลางคืนนี้ เจ้าของร้านให้ผมลงมาช่วยงานครัวเยอะหน่อย เพราะว่ามันยุ่งจริง ๆ

ถ้าให้พูดกันตรง ๆ เลยนะ งานครัวเนี่ย เป็นอะไรที่ผมไม่ถนัดเลย เพราะยากมากที่จะเข้าไปอยู่ในครัว (เป็นประเภทรอกิน แล้วขอล้างจานดีกว่า - -”)

ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องถาม เชื่อไหม ขนาดหั่นหมูยังต้องถามเลยว่า หั่นยังไง - -”

แต่ประสบการณ์ที่ประทับใจวันนี้ก็คือ หั่นผักนี่แหล่ะ เล่นเอาซาบซึ้งถึงกับร้องไห้เลยทีเดียว

เพราะว่าเชฟแกให้ ปอกหอมหัวใหญ่ -”-

หอมหัวใหญ่ลูกเบ้อเร้อเลย ปอกไปน้ำตาคลอเบ้าไป

เชฟแกก็แซวใหญ่ … “คิดถึงบ้านอ่ะดิ คิดถึงแม่ใช่ไหม ?”

ผู้ช่วยเชฟเดินมาเสริมอีกแรง … “อะไรกัน ใช้งานแค่นี้ ทำเป็นร้องไห้”

-”-

ปอกไปเกือบสิบลูกได้ เล่นเอาซาบซึ้งยังกะดูซี่รี่ย์เกาหลี ตอนนางเอกเป็นโรคร้ายต้องจากโลกนี้ไปยังไงยังงั้น

และหลังจากนั้นคราบน้ำตาก็จางหายไป ก็กลายเป็น คราบเหงื่อจากการทำงานแข่งกับเวลาที่ลูกค้านั่งรออาหารแทน …

เป็นอีกวันที่กลับมาแล้วต้องเอาเคาน์เตอร์เพนทาทั้งตัว -”-

จริง ๆ แล้วเมื่อวานนี้ ได้มีการวางตารางกับเจ้าของร้านไว้ว่า ให้ไปทำงานวันอังคารกลางวัน และศุกร์กลางคืน

และวันนี้เป็นวันแรกที่ต้องทำกะกลางวันอย่างเต็มตัว

คนเดียว !!

ขณะนั้นเวลาสิบเอ็ดโมงห้าสิบ เสียงโทรศัพท์ดังมาขัดจังหวะการเดินไปหาเพื่อน ทำให้ต้องหยุดชะงัก ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“น้องแน็ตใช่ไหม”

“ครับ”

“ตอนนี้ได้งานพาร์ทไทม์ทำรึยัง ?”

“ยังครับ”

“วันนี้ว่างรึป่าว ?”

“ว่างครับ”

“งั้นมาที่ร้านเลยนะ ตอนนี้”

“O_O”

“ใส่เสื้อสีดำ กางเกงดำมาด้วย”

….