66un

ตอนนี้อยู่ที่บ้านพักเรียบร้อยแล้ว จริง ๆ ถึงตั้งแต่ เช้าแล้วแหล่ะ (แต่คงเป็นบ่ายของวันที่ 13 ของประเทศไทย) เอาเป็นว่า เล่าต่อจากโดฮาดีกว่า

» Read the rest of the entry..

ตอนนี้อยู่ที่ โดฮา ประเทศกาตาร์ เพื่อกำลังจะต่อเครื่องไปที่สนามบินแกทวิท ลอนดอน

ตอนนี้ว่างมากขอเขียนเรื่อง ๆ ยาว ๆ มาให้อ่านกันดีกว่า…

» Read the rest of the entry..

วันนี้หลังจากยัดสัมภาระต่าง ๆ ลงกระเป๋าเดินทางเป็นที่เรียบร้อย ปิดกระเป๋าปุ๊บ

ล็อคกระเป๋า ก็พบจุดอ่อนของกระเป๋าเดินทางตัวเอง คือ…

มันมีเป็นกระเป๋าที่มีตัวล็อคแค่ตัวเดียว !!

ทำให้เกรง ๆ ว่า เดี๋ยวมันจะพังกลางทางรึป่าว

แต่หวังว่าไม่นะ ~~ เพราะซื้อมาก็หลายตังค์อยู่ ก็ขอภาวนาให้มันสามารถใช้ได้อยู่ตลอดลอดฝั่ง ไป-กลับ การเดินทางครั้งนี้ด้วยเถิด (-/\-)

ทีนี้ก็เลยคิดว่า เขียนเป็นคำแนะนำการซื้อกระเป๋าเดินทางหน่อยก็ดี เพราะก็ได้คำแนะนำมาจากหลายคนเหมือนกัน รวมถึงกระเป๋าใบ ๆ หนึ่งก็ใช่ราคาร้อย สองร้อยซะที่ไหน

เอาหล่ะ ว่าแล้วก็ list เป็น ข้อ ๆ เลยดีกว่า

1. มี 4 ล้อ หมุนรอบทิศทาง

ข้อนี้นี่ recommend เลยนะ เพราะบอกตรง ๆ ว่าใช้งานดีสุด ๆ อาจจะแพงหน่อยแต่ใช้สะดวกสบาย โดยเฉพาะกับกระเป๋าใบใหญ่ ๆ ตอนเข็นนี่ มันส์ยังกะขับรถ 4 wheel drive เลย

2. เบา

โดยปกติแล้วกระเป๋าเดินทางจะหนักอยู่ที่ประมาณ 3 - 7 กิโลกรัม (พนักงานบอกมา) ถ้าวัสดุดี ยิ่งเบาเท่าไหร่ก็ยิ่งแพง แต่มันก็สามารถทำให้คุณ ๆ ยัดของลงไปได้เพิ่ม หลายชิ้นอยู่เหมือนกัน แต่ไม่ถึงขนาดว่า ตอนเลือกซื้อต้องพกตาชั่งไปชั่งนะ …

3. ตัวล็อค 2 - 3 ตัว

ตัวล็อคเป็นชิ้นส่วนที่เราสมควรพึงระวังมาก เพราะว่า มันเป็นการป้องกันการสูญหาย และเป็นส่วนที่ทำการยึดเหนี่ยวกระเป๋าเราให้ปิดไว้ สนิท จะได้ไม่ต้องซื้อสายรัดกระเป๋ามาป้องกันอีก

ส่วนกระเป๋าที่เป็น ซิป ก็อยากให้เลือกแบบว่า มีตัวใส่ password ไว้ด้วย และจะยิ่งดีใหญ่ถ้ามี กุญแจล็อคอีกด่านนึง แต่ก็อย่าลืม password หล่ะ ไม่งั้นต้องมานั่งนับ 001 - 999 กันใหม่แบบเด็กประถม 1~~”

4. มีโครง

กระเป๋าที่เป็นโพลิเมอร์ (พลาสติก) ประเภทต่าง ๆ บางรุ่น มันจะไม่มีโครง ซึ่งเวลากระเป๋าเราโหลดขึ้นเครื่องเนี่ย เค้าก็จะโยน ๆ ๆ ๆ อาจจะสร้างความเสียหายได้ การมีโครงจะช่วยรับแรงกระแทก กระเทือนไปได้ระดับนึงเลยทีเดียว

แต่สำหรับกระเป๋าผ้าแล้ว ส่วนใหญ่จะมีโครงอยู่แล้ว เวลาซื้อก็ตรวจสอบดูว่าโครงทั้งสี่ด้าน เป็นโคลงสี่สุภาพหรือไม่ (อ่อ ไม่เกี่ยว -*-)

5. มีหูหิ้ว 2 ด้าน

ก็คงประมาณนี้แหล่ะมั้ง หวังว่า คงมีประโยชน์บ้างสำหรับผู้ที่จะซื้อกระเป๋าเดินทางนะครับ

จากปลาย ๆ ปีที่แล้วอารมณ์หมดไฟการทำงานเกิดขึ้นอีกครั้งปะทุพุ่งพรวดอย่างกับภูเขาไฟฟูจิ เลยมีความคิดว่า เฮ้ย ! ไปหาอย่างอื่นทำบ้างเหอะ พักไปเรียนหน่อยก็ดี ซึ่งโดยส่วนตัวแล้วก็อยากลองไปหาประสบการณ์ใหม่ ๆ นอกประเทศดูบ้าง

แต่ไอ้ครั้นจะบุกตะลุยเรียน Master ที่ต่างประเทศเลยก็ใช่ที่ เพราะลิ้นตัวเองก็ยังเป็นแค่ธงชาติไทย ไม่ใช่ธงชาติอังกฤษหรืออเมริกา อย่างหนุ่มสาวหน้าใสในป้ายโฆษณายักษ์ตามสถานีรถไฟฟ้าและรถใต้ดิน

ก็เลยคิดว่าไปเรียนภาษาที่นั่นเลยดีกว่า

เมื่อมีเป้าหมายแบบนี้แล้วเลยไปถามเฮียกู(เกิล)ดู เค้าเป็นผู้รอบรู้อย่างแรง

สุดท้ายเฮียเค้าก็ให้คำตอบมาเป็นล้าน ๆ ผลลัพธ์ และพบว่า ค่าเรียนภาษานั้นแอบแพง (คือมันเขียนตัวเลขเล็ก ๆ แต่คำว่า “Promotion” พิมพ์ซะใหญ่เลย)

เบี้ยน้อยหอยน้อยเลยต้องหาวิธีใหม่

และแล้วสวรรค์ก็ให้ผมให้พบกับเธอ เธอชื่อว่า “Work and Study”

“Work and Study” ถ้าแปลกันตรง ๆ มันก็คือ โครงการที่ให้เรา “ทำงาน และ เรียน” แต่จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่

มันเป็นโครงการที่ให้เรา “เรียน และ ทำงาน” (คือต้องไปเรียนก่อน แล้วเค้าจะส่งเราไปทำงานหน่ะ ~~)

.

.

.

ฟัง ๆ ดูแล้วมันโคตรเท่ห์เลยเนอะ ได้ทำงานต่างประเทศ เป็นเกียรติ์แก่วงศ์ตระกูลสุด ๆ

แต่…งานส่วนใหญ่ที่ไปทำมันจะเป็นงานบริการนะ และหลาย ๆ คนที่ผมคุยด้วยไม่เคยมีใครบอกเลยว่าเป็นงานสบาย

แต่ไม่เป็นไร … สีทนได้ …

.

.

.

และเมื่อตัดสินใจได้แล้วก็เลยไปสมัครโครงการนี้นั่นแล

ครั้งแรกอีกแล้ว…ไม่รู้ว่า เอนทรี่ครั้งแรกนี่เป็นเอนทรี่ที่เท่าไหร่ เพราะ โยกย้ายไป มา บ่อยครั้ง เหลือเกิน -*-

แต่คราวนี้กะว่าจะจงรักภักดีกับโดเมนเนมนี้แล้วเพราะว่ามันสั้น กระทัดรัด พกสะดวก ถ้าโดนแย่งไปนี่ ฟ้องแม่ด้วย T-T

ยังไม่รู้เหมือนกันว่า จะเอาบล๊อกนี้เขียนเรื่องอะไรเป็นหลัก ๆ เหมือนกัน อาจจะมั่ว ๆ ไปเหมือนอย่างที่เคย ๆ ทำมา

แต่ตอนนี้หลัก ๆ ก็คงเป็นเรื่องที่การใช้ชีวิตอยู่ที่อังกฤษแหล่ะมั้ง เท่าที่นึกออกตอนนี้ เพราะอีกแป็บก็จะไปแล้ว …

อีกเพียงแค่ 4 วัน …

^

^

^

ลุงมันขี้บ่นเนอะ ?!?